De huidge machthebbers in Egypte hebben een handige zet gedaan: 25 januari is tot officiele nationale feestdag verklaard. De eerste verjaardag van de revolutie hebben ze zo naar zich toe getrokken. Te verwachten is (of nu was) dat die dag door de revolutionairen gebruikt gaat worden om te laten weten dat ze de revolutie nog niet geslaagd vinden. Nu heeft SCAF een programma van drie dagen opgesteld, met toeters en bellen, en concerten op het Tahririplein. Dat zal ongetwijfeld vol staan. Om nu actie te voeren wordt lastig. SCAf heeft het voordeel van de media, de gemiddelde Egyptenaar vertrouwt daar op voor zijn informatie. Je lijkt dan als revolutionair al gauw een tegenstander van de revolutie, die die dagen door de SCAF zo omarmd wordt. Dat er in de maanden tussen januari vorig jaar en januari dit jaar keer op keer mensen worden vermoord, gevangen gezet, door militaire rechtbanken als burgers veroordeeld en vastgezet onder erbarmelijke omstandigheden, dat het geweld door de polite en de corruptie in de overheid nog niet is aangepast: het wordt  of dreigt te worden uitgeveegd.

Benieuwd hoe men dat aan gaat pakken van de kant van de revolutionairen. Ze zullen ongetwijfeld iets verzinnen. Ik hoop van harte dat het zonder geweld zal gaan. Er is genoeg bloed vergoten. Op de foto een van de demonstranten tijdens de onlusten van november, die hier overdag wat slaapt inhaalt. Ondanks zijn gebroken been was hij nog op het plein, dag en nacht. Zoals hij waren er velen.

Eerder schreef ik hier al dat ik The Cairo Trilogy van Naguib Mahfouz ging lezen op de terugweg vanuit Cairo.  Passend, vond ik, en op dit moment lees ik in deel 1, Palace Walk, over de periode aan het eind van de eerste Wereldoorlog. Egypte was een Brits protectoraat en men vroeg onafhankelijkheid. Met petities, met demonstraties, kortom: met revolutie. De beschrijving is griezelig van toepassing op de huidige situatie, inclusief vrouwendemonstraties. Er werd toen zelfs een gedicht over geschreven, door Hafiz Ibrahim. Ik wil het u niet onthouden. Voor al die vrouwen die ook vandaag nog de straat op gaan, om een rechtvaardige regering, een einde aan het geweld, een menswaardig bestaan of gewoon vrijheid te eisen.

Beautiful women marched in protest.                                                                                       I went to observe their rally                                                                                                       I found them proudly                                                                                                                 Brandishing the blackness of their garments.                                                                           They looked like stars,                                                                                                               Gleaming in a pitch-black night.                                                                                                They took to the streets;                                                                                                            Sa’d's home was their target.

Sa’d Zaghlul was de woordvoerder van de eisen en was door de Engelsen met zijn collega’s naar Malta verbannen. Het gedicht komt uit het boek, uitgegeven bij AUC, 2001. De foto vond ik op het internet bij de revolutie pagina . Opvallend: de gewaden waren korter dan nu.